คำนิยามกับความ (ไม่) เป็นตัวเรา

ทำไมไม่ชอบเลยกับการที่ถูกคนอื่นพยายามยัดเยียดคำนิยามความเป็นตัวเราด้วยคำที่คิดว่ามันเท่ แต่เราคือเรา เรารู้จักตัวเองดีมากกว่าใครๆ มากกว่าพ่อแม่ พี่น้องหรือเพื่อนๆของเราเอง  เราไม่ชอบที่จะต้องมีคำนิยามจำเพาะเจาะจงว่าตัวเองเป็นแบบนั้น แบบนี้ เป็นอย่างที่ใครอยากให้เป็น เราไม่ต้องการ !!

เราไม่ใช่คนโลกส่วนตัวสูง !!
เราไม่ใช่คนติสท์ !!

เราแค่เบื่อการที่ความวุ่นวาย เบื่อความเร่งรีบ เบื่อแดด เบื่ออากาศร้อน เบื่อรถติด เบื่อๆๆๆๆ

แล้วช่วงนั้นคือช่วงที่เราอ่อนแอ เราเหนื่อย เราไม่อยากทำอะไรนอกจากเอาตัวเองไปอาบน้ำ ล้างเครื่องสำอางแล้วก็นอนโง่ๆบนเตียงหลังเลิกงาน

ในบางครั้งที่เราอยู่คนเดียวเพราะเราอาจจะแค่เหนื่อยจากการทำงาน เหนื่อยจากการต้องเจอคนเยอะๆ เราอยากอยู่เงียบๆ เราจะพักผ่อน เราอยากจะอยู่ในที่ของเรา ในห้องของเรา นอนอ่านนิยาย นอนฟังเพลง นอนเฉยๆ ไม่ก็คิดถึงเรื่องเมื่อวาน วันนี้และวันพรุ่งนี้ของตัวเอง

เราไม่ชอบการถูกรบกวน ไม่ชอบการถูกวอแว การถูกถามย้ำๆหรือมีคนมาวุ่นวายกับเรา ในชั่วโมงที่มันควรจะเป็นของเรา มันก็ควรเป็นของเรา เราไม่ได้บอกว่ามันคือการถูกรุกล้ำความเป็นส่วนตัวนะ แต่เราแค่อยากพัก ไม่อยากติดต่อสื่อสารกับใครในช่วงนั้นอะ

มาแค่บ่นแล้วก็จากไป ............