หญิงสาว สูบสารเข้าไปเต็มปอด
เพื่อที่เธอจะได้เข้าไปในโลกของชายคนหนึ่ง
เธอเริ่มมีรอยยิ้ม รู้สึกสนุกสนานภายในโลกของผู้ชายคนนั้น
แต่แล้ว เวลามันไม่เคยหยุดเดิน โลกที่แสนแตกต่าง

เธอจำใจยอมรับความจริง
เหมือดั่งเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ
เธอทำมันแล้ว เธอทำจนสุดความสามารถแล้ว

แต่มันยังไม่ดีพอ เธอจึงเลือกที่จะเดินออกมา
ปลดปล่อยทุกอย่างคล้ายกับฟองเบียร์ที่ล้นออกแก้ว

เธอยังคงเฝ้ารอ เฝ้ารออย่างมีความหวัง
หวังว่าชายคนนั้นจะกลับเข้ามาในโลกของเธอ
มันเป็นการรอที่ยาวนาน

ตอนนี้เธอค้นพบคำตอบให้กับตัวเธอเองแล้ว
เธอต้องยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น ความจริง
ที่เธอต้องเดินออกไป

กอดสุดท้าย....
เฝ้ามองชายคนนั้นยิ้มแย้ม
เธอรู้ตัวแล้วว่า เพียงแค่รอยยิ้มของเขา
มันคือคำตอบที่ทำให้เธอมีความสุข
.............รักของเรา .................
by Poji Bell

เหนื่อยกับการที่ไม่รู้ว่าเราต้องรู้สึกยังไง
เดาใจไม่ได้ เดาใจไม่ถูก
พยายามที่จะทำตัวให้น่ารัก
พยายามที่จะทำตัวสดใสไม่คิดอะไรมาก
แต่เราแสดงออกไม่ได้เลยว่าจริงๆแล้วเป็นคนคิดมาก คิดเยอะ

17.06.2019


วันนี้ อยู่ๆก็รู้สึกแปลกๆอีกแล้ว จู่ๆก็มีความคิดแปลกๆแบบนี้ขึ้นมา


เราอยากไปโลกใบใหม่ เราคิดว่าโลกใบใหม่นั้นมันมีอยู่จริง

เราอยากไปโลกใบนั้น  ถึงจะไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหนแต่เราไปได้นะ

หากวันหนึ่งเราเบื่อมากๆ เราจะไปอยู่โลกนั้นแล้วนะ มันน่าจะสนุกกว่าโลกนี้อะ


เหนื่อยแต่เราไหวอยู่

เรากับความสงสัย ......

1

เรากับชีวิตของเรา

       ทุกครั้งที่ว่าง ทุกครั้งที่สมองไม่ได้ใช้สำหรับการทำงานหรือกิจกรรมวุ่นวายต่างๆ ในช่วงที่เราหายใจทิ้งไปเฉยๆ ความรู้สึกของเรามันอึนๆ แล้วก็จะมีคำถามแปลกๆโผล่เข้ามาหัวของเราเฉยเลย



       บางทีเราก็สงสัยว่า ชีวิตที่เรากำลังดำเนินอยู่ เราอยู่เพื่ออะไร อยู่ไปทำไม เรากำลังคาดหวังอะไรกับในอนาคตอยู่หรือเปล่า เราคิดว่าพวกเราทุกคนกำลังใช้ชีวิตอยู่เพื่อตอนนี้และนาทีนี้เท่านั้น มันเรื่อยเปื่อยไร้จุดหมายแล้วก็ไม่รู้จุดสิ้นสุดด้วยนะ



       บางทีเราก็สงสัยว่า ทำไมคนอื่นเขามีจุดยืนเพื่อนสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่พวกเขาต้องการ แต่เรากลับไม่มี ทำไมเราไม่รู้ว่าตัวเองกำลังต้องการอะไร เรากำลังหลงทาง เรากำลังสับสนหรือว่าเราไม่เข้าใจโลกหรือโลกไม่เข้าใจเรา หลายครั้งเราไม่เข้าใจในสิ่งที่ใครหลายคนกำลังคิดเลย บางคนคิดน้อยไปจนรู้สึกว่าอะไรมันจะคิดง่ายขนาดนั้น ทำไมไม่คิดให้รอบคอบไตร่ตรองมากกว่านั้นล่ะ.....

     

ปลายเขาในใจ

ฟ้าสีครามมืดมิดในเวลากลางคืน
และยอดเขาสูงเทียมฟ้า
แข็งแกร่ง สูงส่ง สวยงาม


แท้จริงแล้วมันกลับเปราะบาง
คล้ายจะแตกหัก พังทลายหากมีเมฆหนาสักก้อนลอยผ่านไป

-  สิรินทร์ณิชา

คำนิยามกับความ (ไม่) เป็นตัวเรา

ทำไมไม่ชอบเลยกับการที่ถูกคนอื่นพยายามยัดเยียดคำนิยามความเป็นตัวเราด้วยคำที่คิดว่ามันเท่ แต่เราคือเรา เรารู้จักตัวเองดีมากกว่าใครๆ มากกว่าพ่อแม่ พี่น้องหรือเพื่อนๆของเราเอง  เราไม่ชอบที่จะต้องมีคำนิยามจำเพาะเจาะจงว่าตัวเองเป็นแบบนั้น แบบนี้ เป็นอย่างที่ใครอยากให้เป็น เราไม่ต้องการ !!

เราไม่ใช่คนโลกส่วนตัวสูง !!
เราไม่ใช่คนติสท์ !!

เราแค่เบื่อการที่ความวุ่นวาย เบื่อความเร่งรีบ เบื่อแดด เบื่ออากาศร้อน เบื่อรถติด เบื่อๆๆๆๆ

แล้วช่วงนั้นคือช่วงที่เราอ่อนแอ เราเหนื่อย เราไม่อยากทำอะไรนอกจากเอาตัวเองไปอาบน้ำ ล้างเครื่องสำอางแล้วก็นอนโง่ๆบนเตียงหลังเลิกงาน

ในบางครั้งที่เราอยู่คนเดียวเพราะเราอาจจะแค่เหนื่อยจากการทำงาน เหนื่อยจากการต้องเจอคนเยอะๆ เราอยากอยู่เงียบๆ เราจะพักผ่อน เราอยากจะอยู่ในที่ของเรา ในห้องของเรา นอนอ่านนิยาย นอนฟังเพลง นอนเฉยๆ ไม่ก็คิดถึงเรื่องเมื่อวาน วันนี้และวันพรุ่งนี้ของตัวเอง

เราไม่ชอบการถูกรบกวน ไม่ชอบการถูกวอแว การถูกถามย้ำๆหรือมีคนมาวุ่นวายกับเรา ในชั่วโมงที่มันควรจะเป็นของเรา มันก็ควรเป็นของเรา เราไม่ได้บอกว่ามันคือการถูกรุกล้ำความเป็นส่วนตัวนะ แต่เราแค่อยากพัก ไม่อยากติดต่อสื่อสารกับใครในช่วงนั้นอะ

มาแค่บ่นแล้วก็จากไป ............